ΤΟ ΑΛΟΓΟ ΤΟΥ ΤΟΡΙΝΟ
Στο Τορίνο, στις 3 Ιανουαρίου 1889...
Ο Φρίντριχ Νίτσε βγαίνει απ' το σπίτι του, Οδός 6 Κάρλο Αλμπέρτο,
ίσως για βόλτα, ίσως για να περάσει από το ταχυδρομείο...
...να πάρει την αλληλογραφία του.
Οχι μακριά του ή έστω πολύ απομακρυσμένα από αυτόν...
ένας αμαξάς έχει πρόβλημα με το πεισματάρικο άλογό του.
Παρά το τσίγκλισμα, το άλογο αρνείται να κουνηθεί,
και τότε ο αμαξάς Ο Τζουζέπε; Κάρλο; Ετόρε;
χάνει την υπομονή του και αρχίζει να το μαστιγώνει.
Ο Νίτσε ξεπετάγεται...
και έτσι βάζει τέλος σε αυτή τη βάναυση σκηνή, όπου ο αμαξάς...
...στο μεταξύ έχει αφρίσει Απ' το θυμό του.
Ο γεροδεμένος και μυστακοφόρος Νίτσε, ορμά ξαφνικά στην άμαξα,
και τυλίγει τα χέρια του στο λαιμό του αλόγου...
κλαίγοντας με αναφιλητά.
Ο γείτονάς του τον πάει σπίτι...
όπου μένει ξαπλωμένος σε ένα ντιβάνι για 2 μέρες...
ακίνητος και σιωπηλός, μέχρι που μουρμουρίζει...
τα απαραίτητα τελευταία του λόγια:
''Μητέρα, είμαι ανόητος.''
Και ζει έτσι για άλλα 10 χρόνια, ευγενής και τρελός,
με τη φροντίδα της μητέρας του και των αδελφών του.
Οσο για το άλογο... Δεν γνωρίζουμε τι απέγινε.
Η ΠΡΩΤΗ ΜΕΡΑ
Είναι έτοιμο.
Πήγαινε για ύπνο.
Ε, εσύ!
Τι συμβαίνει;
Ούτε εσύ το ακούς;
Ποιο;
Το σαράκι, δεν τρώει.
Το ακούω 58 χρόνια τώρα.
Αλλά τώρα δεν το ακούω.
Εχει στ' αλήθεια σταματήσει.
Τι σημαίνει αυτό, μπαμπά;
Δεν ξέρω.
Ας κοιμηθούμε.
Αυτή ξαπλώνει ανάσκελα και τραβά την κουβέρτα για να σκεπαστεί.
Ο Ολσντορφερ γυρνά στο πλάι...
και καρφώνει το βλέμμα του στο παράθυρο.
Το κορίτσι κοιτά το ταβάνι, ο πατέρας της το παράθυρο.
Πότε πότε, ένα κεραμίδι ακούγεται να πέφτει από τη σκεπή...
και να θρυμματίζεται με θόρυβο.
Ο θυελλώδης άνεμος μαίνεται ανελέητα γύρω απ' το σπίτι.
Η ΔΕΥΤΕΡΗ ΜΕΡΑ
Ελα εδώ.
Δεν βλέπεις ότι δεν θέλει να κουνήσει;
Σταμάτα.
Ελα εδώ.
Είναι έτοιμο.
Μου τελείωσε η παλίνκα. Μου δίνεις ένα μπουκάλι;
Δώσ' του.
Γιατί δεν πήγες στην πόλη; Ο άνεμος τα διέλυσε όλα.
Πώς κι έτσι;
Καταστράφηκα.
Γιατί καταστράφηκες;
Γιατί όλα καταστράφηκαν.
Ολα έχουν εξευτελιστεί.
Αλλά θα έλεγα ότι οι άνθρωποι έχουν καταστρέψει...
και εξευτελίσει τα πάντα.
Γιατί αυτό, δεν είναι κάποιο είδος κατακλυσμού,
που συμβαίνει με τη δήθεν αθώα ανθρώπινη βοήθεια.
Αντιθέτως, πρόκειται...
για την τιμωρία του ίδιου του αν θρώπου, τη δική του τιμωρία...
πάνω στον ίδιο του τον εαυτό,
στην οποία βέβαια βάζει το χεράκι του και ο Θεός.
Ή τολμώ να πω: συμμετέχει.
Και σε ό,τι συμμετέχει ο Θεός,
είναι η πιο απεχθής δημιουργία που μπορείς να φανταστείς.
Γιατί, βλέπεις, ο κόσμος έχει εξευτελιστεί.
Οπότε, δεν έχει σημασία τι λέω εγώ,
γιατί όλα όσα έχουν αποκτήσει οι άνθρωποι, έχουν εξευτελιστεί.
Και αφού τα απέκτησαν όλα με μια ύπουλη, υπόγεια μάχη,
τα έχουν εξευτελίσει όλα.
Γιατί, ό,τι αγγίζουν...
και αγγίζουν τα πάντα το έχουν εξευτελίσει.
Ετσι ήταν μέχρι την τελική νίκη. Μέχρι το θριαμβευτικό τέλος.
Απόκτησε, εξευτέλισε,
Εξευτέλισε, απόκτησε.
Ή για να το θέσω διαφορετικά, αν θες:
Να αγγίζεις, να εξευτελίζεις και άρα να αποκτάς.
Ή να αγγίζεις, να αποκτάς και άρα να εξευτελίζεις.
Ετσι γίνεται αιώνες τώρα.
Συνεχώς.
Αυτό και μόνο αυτό γινόταν, πότε ύπουλα, πότε αγενώς,
...πότε ήπια πότε βάναυσα,
αλλά παρ' όλα αυτά, συνεχώς.
Ωστόσο, μόνο προς μια κατεύθυνση.
Οπως ο αρουραίος που επιτίθεται από ενέδρα.
Γιατί για αυτή την τέλεια νίκη τους...
ήταν επίσης σημαντικό, ότι η άλλη πλευρά...
η οποία αποτελεί ό,τι υπέροχο, σπουδαίο και ευγενικό,
δεν θα εμπλεκόταν σε κανενός είδους μάχη.
Οτι δεν θα 'πρεπε να υπάρξει κανενός είδους πάλη.
Παρά μόνο η ξαφνική εξαφάνιση της άλλης πλευράς, εννοώντας...
...την εξαφάνιση κάθε τι έξοχου, σπουδαίου, ευγενούς.
Ωστε, ως τώρα, αυτοί οι αποφασιστικοί νικητές,
που επιτίθενται από ενέδρα, να κυβερνούν τον κόσμο.
Και να μην υπάρχει ούτε μια μικρή γωνίτσα...
όπου να μπορείς να κρύψεις κάτι από αυτούς.
Γιατί σε ό,τι μπορούν να απλώσουν το χέρι, το κάνουν δικό τους.
Ακόμα και πράγματα που νομίζουμε ότι δεν μπορούν να τα φτάσουν...
τα φτάνουν...
Γιατί ο ουρανός είναι κιόλας δικός τους, κι όλα τα όνειρά μας.
Δική τους είναι η στιγμή, η φύση.
Και η απέραντη σιωπή.
Ακόμα και η αθανασία είναι δική τους, καταλαβαίνεις;
Ολα, όλα έχουν χαθεί για πάντα!
Και εκείνοι οι πολλοί ευγενείς, οι σπουδαίοι και οι έξοχοι...
απλώς κάθονταν και έβλεπαν, αν μπορώ να το πω έτσι.
Σταμάτησαν σε αυτό το σημείο,
και έπρεπε να καταλάβουν, να αποδεχτούν,
ότι δεν υπάρχει ούτε Θεός, ούτε Θεοί.
Και οι έξοχοι, οι σπουδαίοι και οι ευγενείς,
έπρεπε να το καταλάβουν και να το αποδεχτούν αυτό από την αρχή.
Αλλά φυσικά ήταν ανίκανοι να το καταλάβουν.
Το πίστεψαν και το δέχτηκαν αλλά δεν το καταλάβαιναν.
Απλώς στέκονταν εκεί, σαστισμένοι, αλλά όχι παραιτημένοι.
Ωσπου κάτι, που άστραψε στο μυαλό...
τελικά τους διαφώτισε.
Και όλοι μονομιάς κατάλαβαν ότι δεν υπάρχει ούτε Θεός ούτε Θεοί.
Ολοι μονομιάς είδαν ότι δεν υπάρχει ούτε καλό ούτε κακό.
Κι ύστερα είδαν και κατάλαβαν,
ότι, αν ισχύει αυτό, τότε ούτε οι ίδιοι υπάρχουν!
Βλέπεις, υποθέτω ότι αυτή ίσως ήταν η στιγμή...
που μπορούμε να πούμε ότι αυτοί εξαλείφθηκαν, έσβησαν.
Εξαλείφθηκαν και έσβησαν...
όπως η φωτιά που μένει να σιγοκαίει στο λιβάδι.
Ο ένας ήταν μονίμως ο χαμένος...
...και ο άλλος μονίμως ο νικητής.
Ήττα, νίκη.
Και μια μέρα, εδώ στη γειτονιά,
Επρεπε να καταλάβω...
και το κατάλαβα, ότι έκανα λάθος.
Είχα στ' αλήθεια κάνει λάθος όταν σκεφτόμουν...
ότι δεν έχει υπάρξει ποτέ και δεν θα μπορούσε ποτέ να υπάρξει...
...κανενός είδους αλλαγή εδώ στη γη.
Γιατί, πίστεψέ με, τώρα ξέρω...
ότι αυτή η αλλαγή έχει όντως συμβεί.
Σταμάτα! Αυτά είναι ανοησίες!
Η ΤΡΙΤΗ ΜΕΡΑ
Το παλτό μου!
Δεν τρώει.
Θα φάει.
Ελα φάε.
Πρέπει να φας.
Τι είναι αυτό;
Τι συμβαίνει;
Μια άμαξα πλησιάζει.
Ποιοι είναι;
Τσιγγάνοι, νομίζω.
Τι στο διάολο θέλουν εδώ;
Δεν ξέρω αλλά έρχονται προς τα εδώ!
Οι παλιοβρομιάρηδες!
Τι θα κάνουμε;
Πήγαινε διώξ' τους!
Τι περιμένεις;
Κουνήσου!
...Εχει νερό εδώ...
Ελα να βοηθήσεις.
Ελα να βοηθήσεις μπαμπά!
Ει, ελάτε! Ελάτε να πιείτε!
Κράτα το άλογο!
Κοίτα...
Ερχεται το κορίτσι... Να το κορίτσι...
Τα μάτια της είναι σαν του διαβόλου...
Φύγετε από δω! Φύγετε!
Τι κάνετε εδώ;
Φύγετε από δω!
...Ελα μαζί μας...!
Οχι, δεν έρχομαι! Δεν πάω πουθενά!
Ελα μαζί μας στην Αμερική!
Κουφή είσαι; Άσε με!
Δεν πάω μαζί σας!
Θεός φυλάξοι!
Θα σ' αρέσει εκεί! Δεν με νοιάζει! Άσε με!
Σ το διάολο καθάρματα! Ξεκουμπιστείτε από δω!
Θα σας ξεκοιλιάσω, το κέρατό μου!
Βρομοτσιγγάνοι!
Αυτό είναι για το νερό...
Θα με σκοτώσει! Μπαμπά!
Μπαμπά! Ελα!
Για έλα εδώ, σκουλήκι!
Θα επιστρέψουμε!
Το νερό είναι δικό μας!
Η γη είναι δική μας!
Είσαι αδύναμη! Αδύναμη!
Ψόφα! Ψόφα! Ψόφα!
Κεφάλαιο ένα.
Αφού τα άγια μέρη...
επιτρέπουν μόνο την άσκηση...
πράξεων που υπηρετούν...
τον σεβασμό προς τον Θεό,
και είναι απαγορευμένο κάθετι...
που δεν αρμόζει στην...
αγιοσύνη του μέρους...
Και αφού...
τα άγια μέρη παραβιάζονται...
από τις μεγάλες αδικίες των πράξεων...
που έχουν συμβεί μέσα σε αυτά,
τα οποία σκανδαλίζουν το ποίμνιο,
γι' αυτό τον λόγο,
καμιά λειτουργία δεν μπορεί να τελεστεί εκεί...
μέχρι...
μέσα από μια τελετή μετάνοιας...
οι αδικίες...
να έχουν αποκατασταθεί.
Ο ιερέας...
λέει στο ποίμνιο:
Ο Κύριος είναι μαζί σας!
Το πρωί θα μετατραπεί σε νύχτα.
Η νύχτα θα τελειώσει...
Η καταιγίδα συνεχίζει να μαίνεται έξω.
Ο άνεμος ακόμα σαρώνει ανελέητα τη γη από την ίδια κατεύθυνση.
Αλλά τώρα δεν υπάρχει κανένα εμπόδιο στο δρόμο του.
Μόνο ένα μεγάλο σύννεφο σκόνης στροβιλισμένο από τον άνεμο...
...ορμά αψήφιστα μπροστά.
Μόνο κατάξερη σκόνη και το ολέθριο τίποτα...
...που ο άνεμος κυλά μπρος του καθώς λυσσομανά αχαλίνωτα,
πάνω από την έρημη γη.
Η ΤΕΤΑΡΤΗ ΜΕΡΑ
Ελα μαζί μου. Τι είναι;
Ελα γρήγορα! Τι συμβαίνει;
Το πηγάδι.
Φτου! Να πάρει!
Κάλυψέ το!
Και η παλίνκα;
Γιατί δεν τρως;
Και δεν πας πουθενά...
Πιες.
Τουλάχιστον πιες λίγο νερό!
Για χάρη μου!
Μάζεψε ρούχα, πιατικά, βελόνα και κλωστή, και τέτοια πράγματα.
Γιατί;
Δεν μένουμε εδώ. Μάζευε!
Κουβέρτες, παλίνκα.
Την παλίνκα!
Και τις πατάτες!
Φέρε την χειράμαξα!
Ελα.
Η ΠΕΜΠΤΗ ΜΕΡΑ
Τι είναι αυτό το σκοτάδι, μπαμπά;
Άναψε τις λάμπες!
Να πάρει!
Γιατί δεν το γέμισες;
Γεμάτο είναι.
Φέρε λίγα κάρβουνα!
Τι είναι όλα αυτά;
Δεν ξέρω.
Πάμε για ύπνο.
Ακόμα και τα κάρβουνα σβήσανε.
Αύριο θα προσπαθήσουμε ξανά.
Μπορούμε να τους ακούσουμε να ψάχνουν στο σκοτάδι τα κρεβάτια.
Μπορούμε να τους ακούσουμε να ξαπλώνουν,
και να τραβούν τις κουβέρτες για να σκεπαστούν.
Μπορούμε να τους ακούσουμε να αναπνέουν.
Ακούμε μόνο την αναπνοή τους.
Νεκρική σιγή απέξω, η καταιγίδα πέρασε.
Νεκρική σιγή και μέσα στο σπίτι.
Η ΕΚΤΗ ΜΕΡΑ
Φάε.
Πρέπει να φάμε!